گاهی مشکل از مدل نیست؛ از این است که هر بار باید دوباره توضیح بدهید «من دقیق، کوتاه و فارسیِ روان می‌خواهم» یا «جواب را برای مدیرعامل بنویس، نه برای کاربر تازه‌کار». دستورالعمل موقت در BaGPT دقیقا برای همین ساخته شده: یک متن ثابت و محدود به همان گفتگو که رفتار پاسخ‌دهی را همان‌جا تنظیم می‌کند، بدون اینکه به همهٔ چت‌ها سرایت کند.

این تفاوت، در کار واقعی خیلی مهم است. مثلا اگر امروز برای یک مشتری فروشگاهی متن می‌نویسی، می‌خواهی لحن حرفه‌ای و جمع‌وجور باشد؛ فردا برای یک پست آموزشی، همان لحن باید صمیمی‌تر و با مثال فارسی باشد. دستورالعمل موقت کمک می‌کند این تغییر را یک‌بار تعریف کنی، نه در هر پیام. اگر قبلا با شخصی‌سازی BaGPT کار کرده‌ای، اینجا دقیقاً باید مرز بین «تنظیم دایمی» و «تنظیم مخصوص همین گفتگو» را ببینید.

دستورالعمل موقت BaGPT چه کار می‌کند؟

به زبان ساده، این قابلیت به تو اجازه می‌دهد قبل از شروع یا حین گفتگو، یک چارچوب رفتاری برای مدل بنویسی: مثلا «فقط فارسی جواب بده»، «از حاشیه نرو»، «خروجی را در 3 بولت بده»، یا «برای مخاطب ایرانی مثال بزن». نتیجه این است که مدل همان محدوده را جدی‌تر رعایت می‌کند و از پراکنده گویی کمتر می‌شود.

نکته مهم این است که این تنظیم، مثل حافظه شخصی نیست. حافظه برای ذخیرهٔ ترجیحات و فکت‌های پایدار کاربر است؛ اما دستورالعمل موقت فقط روی همان گفتگو اثر می‌گذارد. اگر هدفت این است که یک بار برای همیشه سبک پاسخ را ثابت کنی، باید سراغ بخش شخصی‌سازی بروی. اگر می‌خواهی برای یک کار مشخص، مثلا نوشتن کپشن اینستاگرام یا خلاصه‌کردن یک گزارش، مدل را موقتا در همان مسیر نگه داری، دستورالعمل موقت انتخاب درست‌تری است. برای شروع سریع یک مکالمه هم بد نیست نگاهی به آموزش چت جدید بیندازید.

دستورالعمل موقت BaGPT کجاست ؟

پیدا کردن دستورالعمل

✅ زمانیکه در صفحه چت BaGPT در سمت چپ مطابق عکس روی سه نقطه کلیک کنید دستورالعمل های این چت یا همان دستورالعمل موقت BaGPT را مشاهده میکنید.

نوشتن دستورالعمل

✅ در این بخش می توانید دستورالعمل خودرا بنویسید.

کجا باید ازدستورالعمل موقت BaGPT استفاده کنیم؟

هر جا که کار شما «موقتی، مشخص و قابل تکرار» باشد. فرض کنید می‌خواهید از BaGPT برای نوشتن توضیح محصول در یک فروشگاه اینترنتی استفاده کنید. اگر هر بار مجبور باشی توضیح بدهید که «کوتاه بنویس، لحن فروش‌محور باشد، اغراق نکنید و مزیت‌ها را به زبان ساده بگو»، وقت زیادی هدر می‌رود. با یک دستورالعمل موقت می‌توانید این قواعد را یک جا ثبت کنید و بعد فقط خودِ موضوع را بدهید.

یک کاربرد دیگر، ویرایش متن است. مثلا متن خامی از تیم محتوا دارید و می‌خواهید آن را برای انتشار در سایت تمیزتر کنید: «غیررسمی را حذف کنید، غلط های نگارشی را اصلاح کنید، تیترها را حفظ کنید، و متن را برای مخاطب ایرانی ساده کنید». اینجا هم دستورالعمل موقت از تکرار توضیح ها جلوگیری می‌کند. اگر از قبل به تاریخچه چت BaGPT سر زده باشید، می‌فهمید چرا نگه داشتن الگوی ثابت در یک گفتگو، مرور و ادامه‌دادن کار را خیلی راحت‌تر می‌کند.

چه چیزهایی را داخلش بنویسیم ؟

• زبان پاسخ: فارسی، انگلیسی، یا دو‌زبانه
• لحن: رسمی، دوستانه، مستقیم یا آموزشی
• طول پاسخ: کوتاه، متوسط یا مفصل
• فرمت خروجی: بولت‌پوینت، جدول، پاراگراف، یا مراحل
• مخاطب: مبتدی، متخصص، مدیر، خریدار، یا کاربر ایرانی

به‌جای نوشتن درخواست‌های پراکنده، بهتر است یک الگوی منسجم بسازید. مثلا: «در تمام پاسخ‌ های این گفتگو فقط فارسی بنویسید، از حاشیه پرهیز کنید، اگر لازم شد مثال ایرانی بزنید، و پاسخ را در نهایت به 4 bullet محدود کنید.» این مدل دستورها، خروجی را قابل‌پیش بینی‌تر می‌کند.

3 ترفند برای خروجی بهتر

ترفند اول: محدودیت را مشخص کنید. به جای «بهتر جواب بده»، بگویید «پاسخ را در 3 بند بنویسید» یا «فقط نتیجه و دلیل را بگو». مدل با محدودیت روشن بهتر کار می‌کند، چون می‌فهمد چه چیزی مهم‌تر است. در پروژه‌های واقعی، این تفاوت بین یک جواب مرتب و یک متن شلوغ را می‌سازد.

ترفند دوم: نمونهٔ سبک بدهید : لازم نیست نمونهٔ بلند بنویسی؛ حتی یک الگوی کوتاه کافی است. مثلا: «لحن شبیه گزارش داخلی باشد: مستقیم، دقیق، بدون اغراق». یا «مثل توضیح برای مدیر فروشگاه اینترنتی جواب بده». این توصیف سبک، از چند خط توضیح مبهم بهتر عمل می‌کند.

ترفند سوم: نقش مدل را با وظیفه قاطی نکنید. اگر قرار است مدل ویرایشگر باشد، از آن نخواه که هم‌زمان نویسنده، منتقد و مشاور هم باشد. هرچه نقش شفاف‌تر باشد، خروجی بهتر می‌شود. برای مثال: «تو فقط ویراستار هستی؛ متن را بازنویسی کن، اما ساختار را تغییر نده» معمولاً بهتر از این است که از مدل بخواهی یک‌جا همه‌چیز را بازسازی کند. اگر دنبال تولید متن حرفه‌ای‌تری هستی، مقالهٔ نوشتن محتوا با هوش مصنوعی هم می‌تواند ایده بدهد، چون منطق پرامپت‌نویسی در ابزارهای مختلف به هم نزدیک است.

یک مثال ساده: برای یک آژانس دیجیتال مارکتینگ در تهران، می‌توانی بنویسی: «فقط برای کارفرمای ایرانی بنویس، از اصطلاحات پیچیده پرهیز کن، متن را در 4 bullet خلاصه کن، و اگر لازم بود یک مثال از فروشگاه اینترنتی بزن.» این نوع دستورها خروجی را کاربردی‌تر می‌کند، چون مدل می‌فهمد مخاطب واقعی کیست و متن قرار است کجا استفاده شود.

اشتباهات رایج وقتی خروجی ضعیف می‌شود

اولین اشتباه این است که دستورالعمل را شبیه متن تبلیغاتی بنویسید. مدل با جمله‌های مبهم مثل «بهترین، کامل ترین و دقیق ترین جواب را بده» بهتر نمی‌شود؛ فقط کلی‌تر می‌شود. دستورالعمل موقت باید قابل‌سنجش باشد: کوتاه، عدددار، و روشن. اگر می‌خواهی جواب در 3 بخش بیاید، دقیقا همان را بنویسید.

اشتباه دوم، فشار بیش از حد است. بعضی‌ها یک بار می‌خواهند هم لحن، هم ساختار، هم مخاطب، هم طول، هم سبک نگارش، و هم منابع را کنترل کنند. نتیجه معمولا یک خروجی بی‌روح یا نیمه‌منظم است. بهتر است اول فقط 2 یا 3 قانون اصلی بگذارید، بعد اگر لازم بود جزئیات را اضافه کنید. همین روش در کار تیمی هم جواب می‌دهد: یک متن کوتاه و شفاف، از یک دستور طولانی و متناقض بهتر است.

اشتباه سوم، فراموش کردن زمینهٔ گفتگو است. اگر موضوع چت فروش است، دستورالعمل باید با همان هدف هماهنگ باشد؛ اگر موضوع تحلیل است، از مدل نخواه که هم‌زمان محاوره‌ای، احساسی و رسمی باشد. اگر می‌خواهی یک متن را از پایه تمیز کنی، ابزارهای کنار چت هم مهم‌اند؛ برای مثال، ایجاد چت تازه در مواقعی که موضوع عوض شده، از آلودگی زمینه جلوگیری می‌کند. برای همین، گاهی بهتر است به چت جدید بروی تا دستورالعمل‌ها با موضوع قبلی قاطی نشوند.

در نهایت، دستورالعمل موقت ابزار کنترل است، نه جادو. اگر پرامپت اصلی ضعیف باشد، این تنظیم فقط کمی به آن نظم می‌دهد. اما اگر هدف را خوب مشخص کنید و از ابتدا خواسته‌ها را ساده بنویسی، کیفیت پاسخ معمولا خیلی بالاتر می‌رود.

پرامپت خوب، از مدل نمی‌خواهد همه چیز را حدس بزند؛ فقط به او می‌گوید دقیقا چه چیزی مهم است.

اصل کاربردی در کار با BaGPT — تجربه عملی در تنظیم دستورالعمل موقت